We zaten vrijdag allemaal met ingehouden adem naar haar te luisteren toen ze dit uitsprak. Het klonk zo prettig. Zo waar. Dit was haar grootste inzicht van de dag. En niet alleen háár grootste inzicht. We voelden allemaal. Dit. Is. Waar.

Ineens moest ik weer even terugdenken aan mijn eigen verhaal. Op de dag dat ik tegenover Nelly zat. In een wit met grijs kantoor. In een gang met nog meer ‘zieke’ mensen’. En toen ze aan mij vroeg “Waar word je blij van?” kon ik na een paar minuten slechts snikkend uitbrengen … “De zon.” Met daarachter nog een twijfelachtige “Denk ik.”

Op dat moment was er niets meer waar ik echt blij van werd. Ik voelde wel dat ik in actie moest komen.

Ik was geworden waar ik altijd bang voor was

Na jaren van overleven was ik in een diep gat gevallen. Opperdepop. Energieloos. Tikje depri. Ik was geworden waar ik altijd bang voor was.

Op het werk voelde ik me als een heel klein persoontje in een rubberbootje dat werd meegetrokken door een groot mooi cruiseschip. Ik dobberde er maar achteraan. Zonder betekenis. Niet gezien, niet gehoord. Nutteloos. Ballast.

Waar was die energieke bruisende vrouw die ik altijd was? Waar en hoe was ik haar verloren. Het antwoord op die vraag was niet zo moeilijk. Ik had altijd op mijn tenen gelopen. Zowel thuis als op school en daarna ook op het werk. Altijd overmatig mijn best doen. Met de wens om gezien te worden. Mag ik een schouderklopje? Een beetje waardering?

Het beste meisje van de klas

Mijn ouders konden het me niet geven. Mijn leraren vonden me lastig of juist heel grappig. Overblijven en blijven zitten had ik tot een soort extra vak gemaakt. En ook het havo-examen was voor mij geen succes. Na mijn Schoevers-opleiding (die wonderlijk genoeg wel goed verliep) kreeg ik een leuke baan. Op mijn werk was ik ‘het beste meisje van de klas’ om maar een hoge beoordeling te scoren. Hier kon ik eindelijk laten zien wat ik in mijn mars had. Ik werkte vaak over. Ook in het weekend. Alles moest toch perfect? En van hard werken was nog nooit iemand doodgegaan toch? Dus ik bleef doorbikkelen. Heel erg mijn best doen.

Tot die donderdagmiddag in maart, inmiddels meer dan vijftien jaar geleden. Ik was erg zenuwachtig die dag. Om half twee had ik een afspraak bij de gynaecoloog om te onderzoeken wat het was dat de huisarts had gevoeld in mijn buik. Na het onderzoek kwam de schokkende mededeling. We vermoeden dat er een tumor bij je eierstok zit en hij is erg groot, dus we willen zo snel mogelijk opereren. Het kan ieder moment klappen. Na de eerste schok, hoorde ik meteen een stemmetje in mijn hoofd “Ja en wanneer heb ik daar tijd voor dan?”. Een beetje verdoofd liep ik terug naar mijn werk. Toen mijn collega’s vroegen hoe het was gegaan zei ik “Ik wil het er niet over hebben. Ik wil mijn werk afmaken.”

Dit is het. Nu ga ik dood.

Twee weken later lag ik op de operatietafel. Terwijl ik op het bed de operatiekamer werd binnengereden dacht ik “Dit is het. Nu ga ik dood.”. Ik had me er op een of andere manier al bij neergelegd. Ik weet niet precies waarom. Misschien had ik na al die jaren bikkelen ook wel een enorme behoefte aan rust. Ik weet het niet. En het doet er ook niet meer toe, want ik ging niet dood.

Na de operatie had ik wel ontzettend veel pijn. Een tumor van 17 bij 12 cm was verwijderd. Met eierstok en al. Het deed me niet zoveel. Tenminste zo liet ik het voorkomen. Ik zat alweer de clown uit te hangen voor de mensen die aan mijn bed zaten. Pijnstilling erin en gaan. The show must go on.

Toen ik een paar weken later weer ging werken had ik ontzettend veel moeite om weer mee te komen. Een burnout lag op de loer en zo belande ik dus bij Nelly. “Waar word je blij van Hanneke?”. Ik had geen idee.

Alles uit het leven halen

Maar na wat oefenen en doorvragen van Nelly, viel het me ineens in. “Ik wil me meer bewust zijn.”. Het was ineens heel duidelijk. Sinds die dag stel ik mezelf elke dag de vraag “Waar word ik blij van?”

Eerst uit angst dat ik weer alleen maar ‘de zon’ kon zeggen. Later werd het een uitdaging om mezelf te triggeren en mezelf aan te zetten tot actie. Ik ging steeds meer leuke dingen meemaken en mensen ontmoeten. Ik kwam weer uit mijn schulp en vond mijn zelfvertrouwen terug. Dus tegenwoordig stel ik de vraag omdat ik gewoon weet dat het werkt en ik alles uit het leven wil halen. Omdat het dus ook zo afgelopen kan zijn.

Wat wil jij?

Mijn burnout was dus een blessing in disguise. Ik heb zoveel geleerd over mezelf. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat als je niet af en toe echt de tijd en ruimte neemt om te ontdekken wat je wilt … je besluiteloos wordt. Een eeuwige twijfelaar. En dan gaan anderen voor jou beslissen. Je bent je er soms niet eens bewust van en je vraagt je af waar dat onrustige gevoel vandaan komt. Nergens voor nodig. En je hoeft ook geen ernstige ‘diagnose’ te krijgen om er iets aan te doen.

Zou jij ook meer bewust in het leven willen staan?

Ontdekken waar je blij van wordt?

Sneller beslissingen kunnen nemen?

Echt weten wat je belangrijk vindt?

Zet nu een eerste stap en doe mee aan mijn gratis webinar ‘Vind jouw why’.

https://vaschool.webinargeek.com/vind-jouw-why-1

When the why is clear. The how is easy.

Hanneke