En dan besluit je VA te worden, word je lid van VA School én ga je naar het VA Café, een plek waar je andere VA’s kunt ontmoeten, ervaringen kan uitwisselen en kennis kan delen.

Zo ook deze dag: het eerste VA Café waar ik bij kan zijn, …terug naar Oegstgeest… “Huh,” zegt mijn dochter, “Jan Wolkers, wie-zz-da?” Doet er niet toe. Een lange rit naar het westen op zoek naar etablissement Duinzigt. In de auto overpeins ik wat ik kan verwachten. In ieder geval een spreekster over de inzet van social media voor je eigen VA-bedrijf. En mijn VIP-arrangement: drankjes en lunch van de zaak en een professionele profielfoto. Ik voel me nu al bijzonder. En verder veel vrouwen, in verschillende opstartstadia of al werkend als VA.

De geur van verse koffie

Terwijl ik mijn auto parkeer, zie ik door de hoge glazen deuren al een boel bedrijvigheid en ja, zodra ik de deur opentrek word ik overvallen door de geur van verse koffie die sissend uit de koffiemachine komt en het geroezemoes van veel dames, dat als druk gekakel weerkaatst wordt door het hoge plafond. Met een gezonde spanning in mijn lijf, hang ik mijn jas weg en heel stoer (want VIP…) bestel ik een heerlijke koffie verkeerd.

Hanneke en Nathalie van VA School staan alle gasten op te wachten; het is prettig ontvangen te worden met een hartelijke groet. Er heerst een ongedwongen sfeer. Ik heb het gevoel dat iedereen zich op z’n gemak voelt en dat zal vooral komen doordat we allemaal dezelfde achtergrond hebben: we beginnen binnenkort of zijn al begonnen als VA.

Ik spreek gewoon iemand aan, schud hier en daar een handje, stel mezelf voor en neem plaats aan een tafel. We raken snel in gesprek met z’n zessen en voor je het weet worden er al ervaringen uitgewisseld. Het is op deze manier prettig je positie te kunnen bepalen: vergeleken met de ene ben je veel verder in je proces, vergeleken met de ander schiet je in de stress, omdat je bedenkt hoeveel je nog moet doen. Maar juist omdat ik merk dat ik daar tussenin zit, kan ik beter zien hoe ver ik al ben en wat ik nog te gaan heb. Mijn koers en tijdlijn lijken nog te kloppen.

Els Vriese vertelt haar verhaal, regelmatig onderbroken door vragen van “Hoe zit dan dan?”, “Hoe bedoel je, leg eens uit?” We steken er veel van op en tijdens en na de lunch worden nog meer vragen beantwoord en know-how gedeeld. We maken met een klein groepje nog een korte wandeling. Ook hier weer herkenning, waardering, hulp en handige tips. Dan is het tijd om te gaan.

SuperSelma’s

Op weg naar huis denk ik nog even terug aan het gesprek aan mijn tafel; we hadden het over namen voor ons bedrijf. De ene heeft al gekozen, de ander hinkt nog op twee benen, een derde denkt hardop mee: “Heet je Selma? Waarom noem je je bedrijf dan niet gewoon SuperSelma, want dat ben je toch eigenlijk als VA?”

En ja, terwijl ik eraan terugdacht, zat de zaal inderdaad vol met SuperSelma’s. Allemaal powervrouwen die het aandurven voor zichzelf te beginnen, die bezig zijn te ontdekken wat ze kunnen, wat ze te bieden hebben, wat ze van elkaar kunnen leren, wat ze willen geven en delen met elkaar. Die gewoon gaan ondernemen of die de stap al hebben gezet.

Annelieke Erkelens | ViA Virtual Assistance

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *